27ژانویه 2023- مطالعه ی اخیراً منتشر شده در Frontiers in Endocrinology نشان می دهد که بالاتر بودن تراکم معدنی استخوان (BMD) در بین افراد دارای قند خون طبیعی(نرموگلایسمی) با خطر بالاتر ابتلا به پیش دیابت در طی یک پیگیری پنج ساله مرتبط است.

به نظر می رسد دیابت رابطه ی پیچیده ای با سلامت استخوان دارد. مطالعات مقطعی نشان داده اند که تراکم مواد معدنی استخوان در بیماران مبتلا به دیابت نوع 1 در مقایسه با افراد سالم کمتر و در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 مشابه یا بالاتر از افراد سالم است. در یک مطالعه، میانگین BMD در بیمارانمبتلا به دیابت نوع 2 به میزان 10 درصد بیشتر از افراد همسن و سال بدون دیابت بود.

با توجه به عدم شفافیت در مورد ارتباط تراکم استخوان با ابتلا به پیش دیابت، دکتر ژائو لیو و همکارانش از مرکز علوم بهداشتی دانشگاه تنسی، در ممفیس، آمریکا، در تجزیه و تحلیل پس از انجام مطالعه ی POP-ABC، ارتباط بین BMD را در هنگام ثبت نام و خطر بروز 5 ساله ی پیش دیابت بررسی کردند. این تیم بیشتر رابطه ی بین BMD و متغیرهای تنظیم کننده ی قند، متغیرهای بیوشیمیایی و جمعیت شناختی مختلف را برای بررسی مکانیسم های بالقوه برای هر گونه ارتباط بین تراکم مواد معدنی استخوان و پیش دیابت ارزیابی نمودند.تراکم مواد معدنی استخوان 343 شرکت کننده در طول سال اولبا روشDEXA[1] ، و سپس به مدت پنج سال هر سه ماه یکبار بررسی گردید. میانگین سنی این افراد 44.2 سال و نمایه ی توده ی بدنی آنها 30.2 کیلوگرم بر متر مربع بود.در ابتدا، میانگینتراکم مواد معدنی استخوان افراد شرکت کننده برابر با 0.135 ±1.176 گرم بر سانتی متر مربع بود(0.124 ±1.230 گرم بر سانتی مترمربعدر مردان و 0.134 ± 1.154گرم بر سانتی متر مربعدر زنان).

در طول 5 سال پیگیری، محققان BMD را در میان شرکت‌کنندگانی که در هنگام ثبت نام در مطالعهPOP-ABC[2] ، دارای قند خون نرمال بودند با بروز پیش‌دیابت، مورد تجزیه و تحلیل قرار داد.

این مطالعه به یافته های زیر منجر شد:

· در طول پنج سال پیگیری، 101 شرکت کننده به پیش دیابت مبتلا شدند. ده نفربه دیابت نوع 2 مبتلا شدند و قند خون 232 نفر همچنان طبیعی بود. میانگین تراکم مواد معدنی استخوان افرادی که به پیش دیابت مبتلا شدند در ابتدای تحقیق بالاتر بود و کاهش 1 ساله کمتری درمواد معدنی استخوان نسبت به افرادی که به پیش دیابت مبتلا نشده بودند، داشتند.

· مقادیر BMD با سن و سطوح آدیپونکتین ارتباط معکوس و با BMI ارتباط مثبت داشت.

· در تجزیه و تحلیل رگرسیون لجستیک، امتیاز BMD z به طور قابل توجهی بروز پیش‌دیابت را پیش‌بینی کرد بطوری که نمرات منفی تر BMD zبا بروز کمتر پیش دیابت (نسبت شانس 0.598) پس از کنترل سن، BMI، تغییر در BMI، قومیت، گلوکز خون و آدیپونکتین؛ ارتباط داشت.

محققان نوشتند: در مطالعه ی آینده‌نگر ما بر روی فرزندان سالمی که والدین آنها به دیابت نوع 2 مبتلا بودند، تراکم استخوان در هنگام ثبت ‌نام با جنسیت، سن و قومیت، رابطه مورد انتظار را داشت. افراد شرکت کننده که در طول پنج سال به پیش دیابت مبتلا شده بودند، محتوای مواد معدنی استخوان (BMC) و BMD بالاتری داشتند و کاهش به مراتب کمتری در تراکم استخوان به مدت یک سال نسبت به افرادی که به پیش دیابت مبتلا نشده بودند، نشان دادند.

آنها نتیجه گیری کردند که توده استخوانی بالاتر، خطر پیشرفت 5 ساله به پیش دیابت را از نرموگلایسمی افزایش می دهد. این یافته ها نشان دهنده ی رابطه ی معکوس بین توده استخوانی پایه و خطر ابتلا به پیش دیابت است.

به گفته محققان، این یافته‌ها نشان می‌دهد که BMD ممکن است یک نشانگر زیستی برای وخیم شدن کنترل قند خون در بین افرادی با سطح قند خون طبیعی، باشد.

منبع:

https://medicaldialogues.in/diabetes-endocrinology/news/higher-bmd-linked-to-higher-risk-of-progression-of-individuals-with-normal-blood-sugar-to-prediabetes-106135